Ołtarz Matki Bożej Bolesnej, wykonany z czarnego kamienia, został wzniesiony około 1680 roku. Jego architektura nawiązuje do weneckiej tradycji barokowej i wykazuje silne powiązania z dziełami kamieniarza Mihaela Kušy.
W centralnej niszy znajduje się rzeźba Matki Boskiej Współczującej (Pietà) z XIX wieku. W górnej części ołtarza umieszczono trzy barokowe figury aniołów z XVIII wieku. Pod mensą (stołem ołtarzowym) widnieje obraz św. Marii Magdaleny, natomiast na mensie eksponowana jest figura Matki Bożej Różańcowej, dzieło Josefa Planka z 1860 roku.
Ołtarz ten w sposób poruszający przekazuje tajemnicę cierpienia i współczucia Maryi, zapraszając do cichej kontemplacji bólu odkupieńczego.
Ołtarz Matki Bożej Bolesnej jest jednym z najstarszych zachowanych barokowych ołtarzy w Kościele św. Jakuba w Lublanie. Prawdopodobnie został wzniesiony w roku 1680 lub 1681, rok po tym, jak Bractwo Konania Chrystusa umieściło w tej kaplicy dużą rzeźbę Pietà. Powstał w okresie, gdy czarne marmurowe ołtarze, inspirowane wenecką sztuką sakralną, rozpowszechniały się szeroko na terenie Krainy. Ołtarze te wykonywały główne warsztaty kamieniarskie Lublany, szczególnie te prowadzone przez Mihaela Kušę i jego następcę Lukę Misleja, którzy wywarli znaczący wpływ na liturgiczne wyposażenie wnętrz wczesnobarokowych w regionie.
Ołtarz wykonany jest z czarnego kamienia, ma płaską i powściągliwą kompozycję architektoniczną, typową dla wczesnego baroku. Jego projekt jest symetryczny względem Ołtarza Świętego Krucyfiksu, znajdującego się po przeciwnej stronie kościoła. Nad otwartą mensą, wspartą na kwadratowych balustradach, wznosi się struktura złożona z dwóch par gładkich kolumn. Pomiędzy nimi znajduje się płytka nisza, zwieńczona gzymsem w kształcie trapezu, przechodzącym w niskie przyczółkowe piętro, również zakończone segmentowym gzymsem. Surowa czarna architektura ołtarza jest wzbogacona kolorowymi inkrustacjami w mensie, podstawach kolumn oraz wewnątrz niszy, tworząc harmonijną przestrzeń sprzyjającą medytacji.
W centralnej niszy znajduje się rzeźba Matki Bożej Bolesnej (Pietà), która nie jest oryginalna. Obecna figura z XIX wieku zastępuje wcześniejszą, lecz zachowuje istotny motyw Maryi opłakującej ukrzyżowanego Syna. Nad przyczółkiem umieszczono centralną figurę anioła, flankowaną przez dwóch klęczących aniołów pod małym, drewnianym baldachimem – są to barokowe dodatki z XVIII wieku, które wzbogacają wyraz emocjonalny i artystyczny charakter całości. Pod mensą zachował się obraz św. Marii Magdaleny w żałobie, datowany na połowę XVIII wieku.
Mensę ołtarzową zdobi również obraz Matki Bożej Różańcowej, namalowany w 1860 roku przez wiedeńskiego artystę Josefa Planka. Plank jest także autorem wizerunku Matki Bożej Bolesnej w ołtarzu po przeciwnej stronie. Jego miękka paleta barw i czułe wyrazy postaci pogłębiają duchowy przekaz ołtarza, który zachęca do refleksji nad cierpieniem, współczuciem i głęboką wiarą Maryi. Ołtarz ten stanowi cenny przykład wczesnobarokowej sztuki i potężne świadectwo maryjnej pobożności.
This post is also available in DE, EN, ES, FR, SI, IT and SI.
