Ołtarz św. Józefa, wykonany w 1716 roku z inicjatywy jezuity Jožefa de Giorgi, wyróżnia się dynamiczną architekturą późnobarokową, charakteryzującą się dwiema spiralnymi kolumnami, które dominują w kompozycji. Został zbudowany z importowanego marmuru i wzbogacony okazałymi rzeźbami św. Dyzmy i św. Barbary, wykonanymi przez rzeźbiarza Angelo Puttiego. Centralny obraz w ołtarzu, przedstawiający Śmierć św. Józefa, został namalowany przez Franza Karla Remba około 1702 lub 1710 roku. W górnej części ołtarza widnieje inskrypcja „Ite ad Joseph” (Idźcie do Józefa), obok której znajduje się płaskorzeźba przedstawiająca zaślubiny Najświętszej Maryi Panny. Poniżej ołtarza, na przedniej stronie mensy, znajduje się delikatny relief ukazujący św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus, który dodaje całej kompozycji czułości i głębi duchowej.
Ołtarz św. Józefa znajduje się w trzeciej kaplicy po prawej stronie (czyli drugiej kaplicy po stronie południowej) od ołtarza głównego i odpowiada architektonicznie Ołtarzowi Aniołów Stróżów, usytuowanemu po przeciwnej stronie. W roku 1716 zastąpił starszy ołtarz poświęcony św. Katarzynie i świętym męczennikom. Powstał dzięki darowiźnie w wysokości 1000 złotych dukatów, przekazanej kolegium jezuickiemu w 1709 roku przez mistrza Josepha de Giorgio, który pierwotnie zamierzał sfinansować dwa ołtarze, lecz ostatecznie zdecydował się zamówić tylko jeden, bardziej okazały, poświęcony swojemu patronowi.
Jego architektura ma wyraźnie barokowy charakter: wizualnie bogata i przestrzennie dynamiczna. Ołtarz wykonano głównie z kolorowego marmuru oraz importowanego marmuru czarnego, a zdobią go białe marmurowe rzeźby, które tworzą wyrazisty kontrast. Dwie spiralne kolumny na falistych cokołach dominują w kompozycji, podkreślając głębię całości. Te kolumny, wraz z pilastrami, podtrzymują ozdobione belkowanie oraz przyczółek w formie wolut, zwieńczony kartuszem z napisem „ITE AD IOSEPH” („Idźcie do Józefa”). Mensa ołtarza, wypukła w kształcie, udekorowana jest roślinnymi motywami w formie wolut oraz medalionem w płaskorzeźbie przedstawiającym św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus.
W niszy centralnej, nad mensą ołtarza, znajduje się obraz Śmierć św. Józefa, przypisywany Franzowi Karolowi Rembowi z Radovljicy, namalowany około 1702 lub 1710 roku. Po obu stronach obrazu stoją rzeźby: św. Dyzmy (po lewej) – „dobrego łotra”, oraz św. Barbary (po prawej), oboje uważani za orędowników dobrej śmierci. Rzeźby te są sygnowane datą 1716 i zostały wykonane przez słynnego weneckiego rzeźbiarza Angelo de Putti. Powyżej głównego obrazu znajdują się dwie główki aniołów oraz dwa fruchtorny (motywy roślinne), a w przyczółku – płaskorzeźba przedstawiająca Zaślubiny Najświętszej Maryi Panny, flankowana przez klęczące anioły z rozpostartymi skrzydłami (częściowo przycięte z powodów przestrzennych). W mensie znajduje się również obraz Najświętszego Serca Jezusowego, dzieło Josefa Planka z 1860 roku.
Wszystkie rzeźby są bez wątpienia dziełem Angelo de Putti, który wywarł istotny wpływ na styl rzeźby barokowej w Karyntii. Nawet jeśli wykonanie ołtarza powierzono innemu mistrzowi (możliwie Francesco Robba lub Luka Mislej), to bardzo prawdopodobne, że de Putti odegrał kluczową rolę w jego zaprojektowaniu.
Święty Józef, mąż Maryi i opiekun Jezusa, cieszył się rosnącym kultem od końca XVII wieku, szczególnie dzięki działalności jezuitów. W 1870 roku papież Pius IX ogłosił go Patronem Kościoła Powszechnego. Później, w 1955 roku, papież Pius XII ustanowił święto św. Józefa Robotnika, obchodzone 1 maja, podkreślając jego związek z godnością pracy.
Święta Barbara (wspomnienie: 4 grudnia), męczennica z III wieku, jest patronką górników, architektów i konających. Święty Dyzma (wspomnienie: 25 marca) to skruszony łotr ukrzyżowany obok Jezusa, który zawołał: „Panie, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego Królestwa”.
This post is also available in DE, EN, ES, FR, SI, IT and SI.