Ołtarz Świętego Krucyfiksu, datowany na 1678 rok, jest jednym z najstarszych barokowych ołtarzy z czarnego marmuru w regionie Krainy. W centralnej niszy zawieszony jest wizerunek Ukrzyżowanego Chrystusa z XIX wieku. Pod mensą ołtarza znajduje się marmurowa płaskorzeźba przedstawiająca martwego Chrystusa w towarzystwie aniołów, dzieło rzeźbiarza Matthiasa Hendrichxa, wykonane w 1701 roku.
Całość wzbogacają trzy barokowe figury aniołów z XVIII wieku oraz obraz Matki Bożej Bolesnej, namalowany w 1860 roku przez artystę Josefa Planka. Architektura ołtarza zdradza wyraźny wpływ wenecki i emanuje powściągliwym, lecz szlachetnym pięknem baroku.
Ołtarz Świętego Krucyfiksu należy do najstarszych barokowych ołtarzy z czarnego marmuru w regionie Krainy. Został wykonany w 1678 roku na zlecenie bractwa Agonii Chrystusa. Pod względem architektonicznym i stylistycznym pozostaje pod silnym wpływem włoskiego — zwłaszcza weneckiego — baroku, który w drugiej połowie XVII wieku głęboko ukształtował sztukę sakralną w Lublanie. Projekt ołtarza wykazuje podobieństwo do dzieł słynnego warsztatu kamieniarskiego Mihaela Kušy, który działał wówczas w Lublanie i odegrał ważną rolę w rozwoju barokowego ołtarza w regionie.
Ołtarz wykonany jest z czarnego kamienia, a jego surowa, płaska forma przekazuje poczucie powagi i solidności. Struktura opiera się na dwóch parach gładkich kolumn, które flankują niszę zwieńczoną trapezowo. Nad nią wznosi się nastawa o segmentowym zakończeniu, tworząca wertykalnie zróżnicowaną i bogatą sylwetkę. Pomimo ciemnego materiału, ołtarz zyskuje życie dzięki kolorowym kamiennym detalom zdobiącym mensę, podstawy kolumn i wnętrze niszy. Architektura ołtarza jest surowa, ale dekoracyjnie powściągliwa — typowa dla wczesnego baroku.
W centrum niszy znajduje się krucyfiks – obecny wizerunek Ukrzyżowanego Chrystusa z XIX wieku nie jest oryginalny, choć jego cechy formalne, inspirowane późnym gotykiem, budzą wątpliwości co do dokładnej datacji. Górną część ołtarza zdobią drewniane figury aniołów z XVIII wieku: jeden stoi na szczycie nastawy, a dwa klęczą po bokach, trzymając mały baldachim. Elementy te, o miękkim modelunku i emocjonalnej ekspresji, harmonijnie dopełniają architektoniczną strukturę.
Pod mensą znajduje się cenna marmurowa płaskorzeźba przedstawiająca martwego Chrystusa otoczonego opłakującymi aniołami. Dzieło to zostało dodane w 1701 roku i przypisywane jest rzeźbiarzowi Matthiasowi Hendrichxowi, który uczestniczył również w pracach przy innych ołtarzach tej świątyni. Jego styl wyróżnia się delikatnością wyrazu i realizmem przedstawienia postaci.
Mensę ołtarzową uzupełnia obraz Matki Bożej Bolesnej, dzieło wiedeńskiego malarza Josefa Planka, namalowany w 1860 roku. Ten późniejszy dodatek pogłębia duchowe i emocjonalne przesłanie ołtarza, który pozostaje miejscem kontemplacji cierpienia Chrystusa, współczucia i wiary.
This post is also available in DE, EN, ES, FR, SI, IT and SI.
