Ołtarz św. Ignacego z Loyoli, został wzniesiony w roku 1714. Jego budowa była możliwa dzięki hojnemu darowiźnie barona Petera Antona Codelliego w wysokości 1.000 złotych florenów oraz Adama Lamberga, który ofiarował 300 florenów. Pod względem architektonicznym ołtarz ten nawiązuje do Ołtarza Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, znajdującego się po północnej stronie świątyni.
Ołtarz składa się z pary gładkich kolumn z różowego marmuru i cechuje się spokojną architekturą – z profilowanym belkowaniem i zwieńczeniem z wolutami. Mensa (stół ołtarzowy) ma formę prostopadłościanu i ozdobiona jest dwoma stojącymi aniołami oraz bogatą ornamentyką roślinną. W centralnej części znajduje się kartusz z chrystogramem IHS.
Przed retabulum umieszczone są rzeźby św. Stanisława Kostki i św. Alojzego Gonzagi, wykonane przez padewskiego rzeźbiarza Angelo Puttiego. Sztywność ich postaw świadczy o tym, że w chwili powstania ołtarza nie byli jeszcze kanonizowani; wspólna kanonizacja obu świętych miała miejsce w 1726 roku. Powyżej kolumn znajdują się dwaj aniołowie trzymający wstęgę z łacińskim napisem: «Quam sordet mihi tellus, dum caelum aspicio» („Jakże nieistotna wydaje mi się ziemia, gdy spoglądam na niebo”).
W przyczółku ołtarza znajduje się grupa rzeźbiarska przedstawiająca Trójcę Świętą: Boga Ojca, Chrystusa oraz Ducha Świętego w postaci gołębicy.
Pierwotny obraz ołtarzowy, poświęcony św. Ignacemu, był dziełem weneckiego malarza Niccolò Bambiniego, ale już w 1732 roku został zastąpiony przez obraz Johannesa Veita Hauchki, który znajduje się tam do dziś. Św. Ignacy przedstawiony jest jako kapłan z chrystogramem IHS na piersi, klęczący na obłoku i wznoszący ręce ku niebu. W otwartej księdze przed nim widnieje jego dewiza: Ad maiorem Dei gloriam – „Na większą chwałę Boga”.
Ołtarz przedstawia również dwóch najważniejszych świętych jezuitów:
- Św. Stanisław Kostka (1550–1568), patron młodzieży i studentów;
- Św. Alojzy Gonzaga (1568–1591), który zmarł opiekując się chorymi na dżumę.
Obaj występują w typowym habicie Towarzystwa Jezusowego, choć bez tradycyjnych atrybutów, takich jak lilia, krzyż czy różaniec.
Po raz pierwszy modlitwa została odmówiona przy tym ołtarzu w niedzielę Zesłania Ducha Świętego, 20 maja 1714 roku, w dniu, w którym odprawiono tam również pierwszą mszę świętą. Tego samego roku ustanowiono w tym miejscu nowennę ku czci św. Ignacego.
Ołtarz ten jest nie tylko dziełem sztuki, lecz także miejscem modlitwy i pamięci o świętym, który odegrał kluczową rolę w katolickiej odnowie XVI wieku, pozostawiając trwały ślad również w Lublanie.
