Ołtarz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny został zbudowany jesienią 1721 roku z inicjatywy i dzięki wsparciu finansowemu ojca jezuity Inocenca Erbera. Stary ołtarz został rozebrany 9 września, a trzy dni później podmokły teren wzmocniono palami z olchy. Następnie wylano fundamenty, a już kolejnego dnia ustawiono mensę ołtarzową. 15 listopada, w rocznicę poświęcenia kościoła, nowy ołtarz był całkowicie ukończony.
Projekt architektoniczny ołtarza charakteryzuje się spokojną kompozycją barokową, wykonaną z jasnoróżowego marmuru, z dwoma parami kolumn, które obramowują niszę retabulum. Po obu stronach niszy znajdują się rzeźby św. Joachima i św. Anny, rodziców Najświętszej Maryi Panny, których wspomnienie liturgiczne przypada na 26 lipca. Rzeźby te zostały wykonane w 1720 roku przez weneckiego rzeźbiarza Jacopo Contieriego. Jego sygnatura widnieje jako I.C.S. na cokole figury św. Joachima oraz jako IACO.S CONTIERUS SCVL. na cokole św. Anny.
Autorem figur aniołów po bokach przyczółka również jest Contieri – trzymają one wstęgę z łacińskim napisem:
ASSUMPTA EST MARIA / GAUDENT ANGELI
(„Maria została wzięta do nieba / Aniołowie się radują”).
Grupa rzeźbiarska przedstawiająca Koronację Najświętszej Maryi Panny, umieszczona w przyczółku, uznawana jest za pierwsze udokumentowane dzieło Francesco Robby w Lublanie. Robba przybył do miasta jako pomocnik Contieriego, a z czasem stał się czołową postacią barokowej rzeźby w Karyntii.
Centralnym elementem ołtarza jest obraz „Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny” autorstwa Matevža Langusa, namalowany w 1822 roku. Choć dzieło jest podpisane, nie w pełni odpowiada charakterystycznemu stylowi Langusa – prawdopodobnie jest to kopia wcześniejszego obrazu, przed którym modliły się trzy jezuickie bractwa maryjne.
Pod względem ikonograficznym obraz należy do drugiej tradycyjnej wersji przedstawienia Wniebowzięcia, znanej jako Asunta, w której Maryja ukazana jest samotnie, otoczona aniołami, bez obecności apostołów ani pustego grobu. Wybór ten odzwierciedla teologiczne rozważania fundatorów ołtarza po Soborze Trydenckim, w czasach, gdy toczono dyskusje, czy apostołowie byli rzeczywiście świadkami tajemnicy Wniebowzięcia.
